Ηρθε η ώρα να ξανα(γίνει) η βασίλισσα της Ευρώπης

Δώδεκα χρόνια είναι πολλά για τη Ρεάλ Μαδρίτης χωρίς να φτάσει στη κατάκτηση ενός Τσάμπιονς Λιγκ. Η μεγαλύτερη ομάδα της Ευρώπης προσπαθεί κάθε χρόνο να φτάσει μέχρι τη πηγή αλλά με τον έναν ή τον άλλο τρόπο αποτυγχάνει πάντα. Η πίεση και το άγχος που αντλείται από το απαιτητικό κοινό της είναι αδύνατο να αντιμετωπιστεί ακόμη και για την ομάδα με την ιστορία και την εμπειρία της Ρεάλ, ενώ για κάποια περίοδο το κόμπλεξ είχε χτυπήσει κόκκινο, αφού ο σύλλογος έφτανε μέχρι τους ''16'' του θεσμού και στη συνέχεια αποκλειόταν!



Φέτος τα πράγματα (δείχνουν) να είναι διαφορετικά... Κι αυτό λόγω τριών αλλαγών που πραγματοποιήθηκαν:

1) Ο Κάρλο Αντσελότι: Η ομάδα απέκτησε έναν σπουδαίο προπονητή, ''ειδικό'' στο να φτάνει τους μεγάλους συλλόγους στη κορυφή. Ο Αντσελότι αποτελεί (κατά την άποψή μου) έναν από τους δυο καλύτερους τεχνικούς στην Ευρώπη αυτή τη στιγμή, τον άλλον τον γνωρίζουμε όλοι... Σε όλα τα σωματεία που έχει προπονήσει, ο Ιταλός έχει να επιδείξει έργο: στη Μίλαν πήρε πρωτάθλημα και 2 (!) Τσάμπιονς Λιγκ, στη Τσέλσι 1 πρωτάθλημα και 1 κύπελλο και στη  Παρί Σεν Ζερμέν 1 πρωτάθλημα. Ουσιαστικά δεν έμεινε χωρίς τίτλο σε καμία από τις ομάδες που θήτευσε. Φέτος είναι η δυσκολότερή του χρονιά, καθώς βρίσκεται στη Ρεάλ των... 12 χρόνων χωρίς Κύπελλο Ευρώπης και η αποστολή του, κακά τα ψέματα, είναι αποκλειστικά η κατάκτηση του Τσάμπιονς Λιγκ. Μην ξεχνάμε ότι και στο πρωτάθλημα αν και βρέθηκε ακόμη και στο -12 από τη Μπαρτσελόνα, κατάφερε να κάνει ένα εκπληκτικό ντεμαράζ και καλύψει τη διαφορά στον ένα βαθμό. Ο Κάρλο Αντσελότι ήταν η ιδανική λύση για τον πάγκο της Ρεάλ.

2) Η σπουδαία επιθετική τριάδα: Την τριάδα Μπέιλ, Κριστιάνο και Μπενζεμά δεν την έχει καμία άλλη ομάδα. Αν συνυπολογίσουμε και τους Αλόνσο, Μόντριτς και Ντι Μαρία, αποτελεί τη καλύτερη μεσοεπιθετική γραμμή της Ευρώπης ακόμη και απο αυτή της Παρί η οποία διαθέτει Καβάνι, Ιμπρα Λαβέτσι, Καμπάιγ κλπ... Το μόνο κακό για τη Ρεάλ είναι ο ατομισμός που επιδεικνύουν ορισμένες φορές Μπέιλ και Κριστιάνο προσπαθώντας το δύσκολο παρά το εύκολο γκολ, κάτι που ναι μεν προσδίδει θέαμα αλλά από την άλλη χάνονται τα τέρματα, όπως αποδείχθηκε στο ματς με τη Μπαρτσελόνα. Οπως και να' χει, η Ρεάλ είχε να παρουσιάσει αυτή την επίθεση από τη περίοδο των ''γκαλάκτικος''.

3) Η σταθερότητα μεταξύ των γραμμών: Ο Μουρίνιο μπορεί να πήρε πρωτάθλημα, αλλά γενικά η θητεία του, αποτυχημένη χαρακτηρίζεται. Εκανε πολλές μεταγραφές, ξόδεψε πολλά εκατομμύρια άλλα έργο στη Ρεάλ δεν άφησε. Δεν ανέδειξε κάποιο παίκτη από τις ακαδημίες, δεν είχε ένα συγκεκριμένο τρόπο παιχνιδιού, συνεχώς το σύστημα άλλαζε. Ο Αντσελότι έχει βρεί ένα συγκεκριμένο πλάνο και το εφαρμόζει κατά γράμμα κάθε αγωνιστική ανάλογα με το προφίλ της ομάδας που έχει αντίπαλο. Αλλωστε, αλλιώς θα αγωνιστεί απέναντι στην Αλμερία κι αλλιώς απέναντι στη Μπαρτσελόνα και την Ατλέτικο. Η συμπαγής λειτουργία των τριών γραμμών αλλά και το tranzition game αποτελεί σήμα κατατεθέν της φετινής Ρεάλ ενώ ο Αντσελότι παρουσιάζει ενα φουλ επιθετικό σχήμα (με Μόντριτς και Ντι Μαρία στον άξονα) που μπορεί άνετα να βρεθεί σε θέση άμυνας όποτε η Ρεάλ χάνει τη κατοχή της μπάλας. Στα συν, οτι ο Τσάμπι Αλόνσο, που αποτελεί ίσως τον πιο ολοκληρωμένο μέσο box to box τα τελευταία χρόνια έχει ξαναβρεί και πάλι τη φόρμα του μετά τον μακροχρόνιο τραυματισμό που τον ταλαιπώρησε.

Η Ρεάλ Μαδρίτης αποτελεί τον μεγαλύτερο σύλλογο του πλανήτη. Δεν τής επιτρέπεται να μένει τόσο μεγάλο χρονικό διάστημα χωρίς τον μεγάλο της στόχο να πραγματοποιείται... Φέτος είναι η σεζόν της και πρέπει απόψε που φιλοξενεί τη Ντόρτμουντ να το αποδείξει.. Η Ρεάλ θα φτάσει στη κορυφή της Ευρώπης και στο τέλος θα πάρει τη κούπα!