Χαβιέ Ζανέτι, Ράιαν Γκίγκς: Δυο ζωντανοί θρύλοι αφήνουν ορφανό το παγκόσμιο ποδόσφαιρο
Το ποδόσφαιρο δεν παύει να είναι ένα κερδοφόρο άθλημα. Ολες οι ΠΑΕ αποτελούν εταιρείες συγκροτημένες έτσι ώστε να υπάρχει οικονομική άνθηση κι ευμάρεια στο σύνολό τους και σε καμία περίπτωση χρέη και ζημίες... Οι φίλαθλοι, στη πλειονότητά τους, το βλέπουν διαφορετικά, θέλουν τον σύλλογό τους ψηλά, γεμάτο επιτυχίες, θέλουν οι ποδοσφαιριστές που υποστηρίζουν να τα δίνουν όλα για τη φανέλα που φορούν, κάτι απολύτως λογικό αλλά το ''ρομαντικό'' ποδόσφαιρο έχει περάσει προ πολλού... Είναι σπάνιες πλέον οι ισχυρές προσωπικότητες, οι ποδοσφαιριστές που θα στεριώσουν σε μία ομάδα και που θα δώσουν όλο τους το είναι γι' αυτήν και την επιτυχία της. Σπάνιες, αλλά δεν παύουν να υπάρχουν: Χαβιέ Ζανέτι και Ράιαν Γκίκγκς. Δυο τεράστιες εικόνες του σύγχρονου ποδοσφαιρικού κόσμου, σημαίες των Ιντερ και Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ αντίστοιχα αποφάσισαν να σταματήσουν από την ενεργό δράση και να αφήσουν πίσω τους μία πλούσια, γεμάτη και απόλυτα επιτυχημένη καριέρα όντας οι αρχηγοί και οι καθοδηγητές των συλλόγων τους...
Ο Ζανέτι, γεννημένος τον Αύγουστο του '73 στο Μπουένος Αιρες της Αργεντινής δεν άργησε να βρει τον δρόμο του. Το ποδόσφαιρο ήταν, όπως για όλα τα παιδιά των φτωχογειτονιών της Αργεντινής, η μεγάλη του αγάπη κι αυτό που ήθελε πραγματικά να κάνει στη ζωή του μέχρι που κατάφερε το στόχο του... Η σπουδαία ποδοσφαιρική του καριέρα ξεκινάει από τις ακαδημίες της Ιντεπεντιέντε όπου τον απορρίπτουν (!), συνεχίζεται στη Μπάνφιλντ όπου κάνει σημαντικές εμφανίσεις ώσπου να έρχεται η Ιντερ το 1995 για να τον κάνει δικό της και που μέλλει να γίνει ο μεγάλος της ηγέτης για τα επόμενα 19 χρόνια (!!!) και να τη βοηθήσει να σηκώσει μία πληθώρα τίτλων με τη φανέλα της: 5 πρωταθλήματα, 1 Τσάμπιονς Λιγκ, 4 Κύπελλα και 1 Κύπελλο ΟΥΕΦΑ είναι μόνο μερικές από τις διακρίσεις του Ζανέτι σε προσωπικό επίπεδο με τους νερατζούρι που μόνο θετικά μπορούν να έχουν από τη παρουσία του Αργεντινού στο ενεργητικό τους. Μεγάλη γι αυτόν η 10η Μαΐου 2014 καθώς λέει το τελευταίο του αντίο ως ποδοσφαιριστής, κάνοντας ακόμη και τις πέτρες του Τζιουζέπε Μεάτσα να δακρύσουν για εκείνον... Ενας σπουδαίος εργάτης, πολυθεσίτης και '' ο παίκτης που ξεκινούσα την ενδεκάδα από αυτόν'' τάδε έφη Ζοσέ Μουρίνιο σε ερώτηση ρεπόρτερ για τον Ζανέτι, στη θητεία του Πορτογάλου στους Μιλανέζους.
Οταν τον Δεκέμβριο του 1990 ο 17χρονος Ράιαν Γκίγκς έκανε ντεμπούτο στη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ ήταν ένας μικρόσωμος ταχύτατος αριστερός εξτρέμ... Από τη πρώτη στιγμή διαγνώστηκε ότι ο μικρός τα δίνει όλα στον αγωνιστικό χώρο ψυχή τε και σώματι με στόχο να αναδειχθεί, σε μία Γιουνάιτεντ που δεν ήταν σε καμία περίπτωση η σημερινή υπερδύναμη. Ηταν τα πρώτα χρόνια του Φέργκιουσον, με τον Σκωτσέζο να ψάχνει τη φόρμουλα έτσι ώστε να δυναμώσει σε Ευρώπη και Αγγλία την ομάδα. Οσο περνούσαν τα χρόνια η επιρροή του Σερ Αλεξ άλλαξε άρδην τα πράγματα, με τη Γιουνάιτεντ να αρχίζει σιγά σιγά να κατακτά σημαντικούς τίτλους, με σημαντικότερο το Τσάμπιονς Λιγκ του 1999 μετά την επική ανατροπή επί της Μπάγερν στο τέλος, ματς που αποτέλεσε για τους ''κόκκινους διαβόλους'' την αρχή για μία επιτυχημένη 15ετία. Ο Γκίγκς, παράλληλα, αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα γρανάζια της μηχανής, πραγματοποιώντας εξαιρετικές εμφανίσεις δίνοντας μάλιστα την ευχέρεια στον τεχνικό του να τον χρησιμοποιεί σε παραπάνω από μια θέσεις στη μεσαία γραμμή του γηπέδου. Επιπροσθέτως, πετυχαίνει σημαντικά γκολ, όντας πρωταγωνιστής σε κρίσιμους για τη Γιουνάιτεντ αγώνες, ενώ με τις εκπληκτικές του ασίστ μοιράζει εύκολα τέρματα στους εκάστοτε επιθετικούς, ώσπου γίνεται σύνθημα στα χείλη των οπαδών της ομάδας λόγω κυρίως του πάθους και της μαχητικότητάς του. Το περιβραχιόνιο πλέον του ανήκει, μαζί και το μόνιμο πανό στις εξέδρες του ''Ολντ Τράφορντ'' αναγράφοντας το κλασικό στα βρετανικά γήπεδα, ''legend''. Ο Γκιγκς φτάνει τα 40, ακόμη κι έτσι όμως ήταν η βασική αιτία που η Γιουνάιτεντ απέκλεισε τον Ολυμπιακό στη φάση των ''16'' της Ευρώπης πραγματοποιώντας απίστευτη εμφάνιση, δείχνοντας τον δρόμο της πρόκρισης στους συμπαίκτες του... Ολα, ωστόσο, έχουν κι ένα τέλος. Δεν θα μπορούσε ο Ουαλός να έχει τα ίδια τρεξίματα και δυνάμεις ώστε να συνεχίσει στο υψηλότερο επίπεδο. Αποφάσισε να αποχωρήσει ως παίκτης-προπονητής (!), ένα ιδανικό σενάριο για την απόσυρση μίας σπουδαίας καριέρας, μίας σπουδαίας προσωπικότητας. Με αδυναμία στο ωραίο φύλο, για να τα λέμε όλα...
Το ποδόσφαιρο δεν παύει να είναι ένα κερδοφόρο άθλημα. Ολες οι ΠΑΕ αποτελούν εταιρείες συγκροτημένες έτσι ώστε να υπάρχει οικονομική άνθηση κι ευμάρεια στο σύνολό τους και σε καμία περίπτωση χρέη και ζημίες... Οι φίλαθλοι, στη πλειονότητά τους, το βλέπουν διαφορετικά, θέλουν τον σύλλογό τους ψηλά, γεμάτο επιτυχίες, θέλουν οι ποδοσφαιριστές που υποστηρίζουν να τα δίνουν όλα για τη φανέλα που φορούν, κάτι απολύτως λογικό αλλά το ''ρομαντικό'' ποδόσφαιρο έχει περάσει προ πολλού... Είναι σπάνιες πλέον οι ισχυρές προσωπικότητες, οι ποδοσφαιριστές που θα στεριώσουν σε μία ομάδα και που θα δώσουν όλο τους το είναι γι' αυτήν και την επιτυχία της. Σπάνιες, αλλά δεν παύουν να υπάρχουν: Χαβιέ Ζανέτι και Ράιαν Γκίκγκς. Δυο τεράστιες εικόνες του σύγχρονου ποδοσφαιρικού κόσμου, σημαίες των Ιντερ και Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ αντίστοιχα αποφάσισαν να σταματήσουν από την ενεργό δράση και να αφήσουν πίσω τους μία πλούσια, γεμάτη και απόλυτα επιτυχημένη καριέρα όντας οι αρχηγοί και οι καθοδηγητές των συλλόγων τους...
Ο Ζανέτι, γεννημένος τον Αύγουστο του '73 στο Μπουένος Αιρες της Αργεντινής δεν άργησε να βρει τον δρόμο του. Το ποδόσφαιρο ήταν, όπως για όλα τα παιδιά των φτωχογειτονιών της Αργεντινής, η μεγάλη του αγάπη κι αυτό που ήθελε πραγματικά να κάνει στη ζωή του μέχρι που κατάφερε το στόχο του... Η σπουδαία ποδοσφαιρική του καριέρα ξεκινάει από τις ακαδημίες της Ιντεπεντιέντε όπου τον απορρίπτουν (!), συνεχίζεται στη Μπάνφιλντ όπου κάνει σημαντικές εμφανίσεις ώσπου να έρχεται η Ιντερ το 1995 για να τον κάνει δικό της και που μέλλει να γίνει ο μεγάλος της ηγέτης για τα επόμενα 19 χρόνια (!!!) και να τη βοηθήσει να σηκώσει μία πληθώρα τίτλων με τη φανέλα της: 5 πρωταθλήματα, 1 Τσάμπιονς Λιγκ, 4 Κύπελλα και 1 Κύπελλο ΟΥΕΦΑ είναι μόνο μερικές από τις διακρίσεις του Ζανέτι σε προσωπικό επίπεδο με τους νερατζούρι που μόνο θετικά μπορούν να έχουν από τη παρουσία του Αργεντινού στο ενεργητικό τους. Μεγάλη γι αυτόν η 10η Μαΐου 2014 καθώς λέει το τελευταίο του αντίο ως ποδοσφαιριστής, κάνοντας ακόμη και τις πέτρες του Τζιουζέπε Μεάτσα να δακρύσουν για εκείνον... Ενας σπουδαίος εργάτης, πολυθεσίτης και '' ο παίκτης που ξεκινούσα την ενδεκάδα από αυτόν'' τάδε έφη Ζοσέ Μουρίνιο σε ερώτηση ρεπόρτερ για τον Ζανέτι, στη θητεία του Πορτογάλου στους Μιλανέζους.
Οταν τον Δεκέμβριο του 1990 ο 17χρονος Ράιαν Γκίγκς έκανε ντεμπούτο στη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ ήταν ένας μικρόσωμος ταχύτατος αριστερός εξτρέμ... Από τη πρώτη στιγμή διαγνώστηκε ότι ο μικρός τα δίνει όλα στον αγωνιστικό χώρο ψυχή τε και σώματι με στόχο να αναδειχθεί, σε μία Γιουνάιτεντ που δεν ήταν σε καμία περίπτωση η σημερινή υπερδύναμη. Ηταν τα πρώτα χρόνια του Φέργκιουσον, με τον Σκωτσέζο να ψάχνει τη φόρμουλα έτσι ώστε να δυναμώσει σε Ευρώπη και Αγγλία την ομάδα. Οσο περνούσαν τα χρόνια η επιρροή του Σερ Αλεξ άλλαξε άρδην τα πράγματα, με τη Γιουνάιτεντ να αρχίζει σιγά σιγά να κατακτά σημαντικούς τίτλους, με σημαντικότερο το Τσάμπιονς Λιγκ του 1999 μετά την επική ανατροπή επί της Μπάγερν στο τέλος, ματς που αποτέλεσε για τους ''κόκκινους διαβόλους'' την αρχή για μία επιτυχημένη 15ετία. Ο Γκίγκς, παράλληλα, αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα γρανάζια της μηχανής, πραγματοποιώντας εξαιρετικές εμφανίσεις δίνοντας μάλιστα την ευχέρεια στον τεχνικό του να τον χρησιμοποιεί σε παραπάνω από μια θέσεις στη μεσαία γραμμή του γηπέδου. Επιπροσθέτως, πετυχαίνει σημαντικά γκολ, όντας πρωταγωνιστής σε κρίσιμους για τη Γιουνάιτεντ αγώνες, ενώ με τις εκπληκτικές του ασίστ μοιράζει εύκολα τέρματα στους εκάστοτε επιθετικούς, ώσπου γίνεται σύνθημα στα χείλη των οπαδών της ομάδας λόγω κυρίως του πάθους και της μαχητικότητάς του. Το περιβραχιόνιο πλέον του ανήκει, μαζί και το μόνιμο πανό στις εξέδρες του ''Ολντ Τράφορντ'' αναγράφοντας το κλασικό στα βρετανικά γήπεδα, ''legend''. Ο Γκιγκς φτάνει τα 40, ακόμη κι έτσι όμως ήταν η βασική αιτία που η Γιουνάιτεντ απέκλεισε τον Ολυμπιακό στη φάση των ''16'' της Ευρώπης πραγματοποιώντας απίστευτη εμφάνιση, δείχνοντας τον δρόμο της πρόκρισης στους συμπαίκτες του... Ολα, ωστόσο, έχουν κι ένα τέλος. Δεν θα μπορούσε ο Ουαλός να έχει τα ίδια τρεξίματα και δυνάμεις ώστε να συνεχίσει στο υψηλότερο επίπεδο. Αποφάσισε να αποχωρήσει ως παίκτης-προπονητής (!), ένα ιδανικό σενάριο για την απόσυρση μίας σπουδαίας καριέρας, μίας σπουδαίας προσωπικότητας. Με αδυναμία στο ωραίο φύλο, για να τα λέμε όλα...
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου