Γράφει ο Μαρίνος Σκούρτης
ΙΚΕΡ ΚΑΣΙΓΙΑΣ: Ο ''άγιος'' Ικερ δεν θα μπορούσε να λείπει από την θέση του τερματοφύλακα. Τον θεωρώ καλύτερο από τον Τζιανλουίτζι Μπουφόν, πιο σταθερό, αφήστε που η απόφαση του Ιταλού να συνεχίσει για ακόμη ένα χρόνο μόνο λύπηση μπορεί να φέρει για το πρόσωπό του. Φτάνει πια ρε Τζίτζι.. Ο Κασίγιας, λοιπόν, αποτελούσε τον φύλακα -άγγελο των Μαδριλένων. Θυμάμαι την εποχή των ''γκαλάκτικος'' όταν ο Φλορεντίνο Πέρεθ σκορπούσε τα χρήματα σαν να ήταν χαρτοπετσέτες, φέρνοντας στο ''Σαντιάγο Μπερναμπέου'' όλη την αφρόκρεμα εκείνης της εποχής. Ρονάλντο, Μπέκαμ, ΜακΜάναμαν, Ζιντάν, Μακελελέ, Φίγκο, Όουεν είναι μερικά από τα ονόματα που δέσποζαν στην ενδεκάδα της Ρεάλ εκείνη την εποχή. Βλέπετε κάποιον αμυντικό; Αλλά και στην πιο σύγχρονη εποχή, και πάλι ο Πέρεθ αγόραζε παίκτες κλάσης μόνο από τη μέση και μπροστά. Κριστιάνο, Μπέιλ, Κακά, Μπενζεμά, Χάμες Ροντρίγκες, Ισκο, Μόντριτς, Κρόος, Αζάρ... Όλοι τους ειναι μεσοεπιθετικοί! Ετσι, ο ''san Iker'' αναγκαζόταν μόνος του να βγάζει τα κάστανα από τη φωτιά και το έκανε ουκ ολίγες οι φορές σώζοντας την Ρεάλ από παραβίαση της εστίας της. Ένας Σέρχιο Ράμος δεν φέρνει την άνοιξη, άλλωστε τα χρόνια του Κασίγιας ο Ράμος δεν ήταν καν βασικός. Αρχηγός και μεγάλος ηγέτης των ''μερένχες''.
ΝΤΑΝΙ ΑΛΒΕΣ: Στα χρόνια της ηγεμονίας της Μπαρτσελόνα με τον Πεπ Γκουαρντιόλα, ο Βραζιλιάνος δεξιός μπακ υπήρξε βασικό κι αναντικατάστατο μέλος. Ο Αλβες δεν ήταν απλά ένα μπακ αφού η δεξιά πλευρά αποτελούσε... κτήμα του. Το γεγονός ότι η Μπαρτσελόνα έπαιζε χωρίς... δεξί εξτρέμ τα λέει όλα (ο Πέδρο ήταν καθαρός επιθετικός). Πολλές ασίστ, πολλά γκολ από έναν αμυντικό που υπήρξε ζωντανός legend της Μπάρτσα κατακτώντας μαζί της 6 πρωταθλήματα, 4 κύπελλα Ισπανίας αλλά και 3 Τσάμπιονς Λιγκ, για να μην βάλουμε στο ζύγι και τους άλλους τίτλους που έχει κατακτήσει με Σεβίλλη, Γιουβέντους και ΠΣΖ. Αν μη τι άλλο, αποτελεί έναν συλλέκτη
τίτλων. Κομβικός και για την εθνική του ομάδα με την οποία έχει κερδίσει 2 Κύπελλα Αμερικής αλλά και 2 Confederations.
ΝΕΜΑΝΙΑ ΒΙΝΤΙΤΣ: Αμφιλεγόμενη επιλογή για κάποιους, προφανής θα αντιτείνω εγώ. Λάτρευα να τον μισώ, παρακαλούσα να βρεθεί κάποιος να τον ''τελειώσει'' ποδοσφαιρικά, δεν παύει όμως να είναι ένας από τους καλύτερους κεντρικούς αμυντικούς που έχουμε δει. Μεγάλος ηγέτης στην άμυνα της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ την εποχή που ο Σερ Αλεξ Φεργκιουσον... διέλυε τα πάντα στο διάβα του. Σκληρό αμυντικό δίδυμο με τον επίσης εξαιρετικό Ριο Φέρντιναντ, όμως ο Σέρβος ήταν κλάσεις ανώτερος. Δεν είναι τυχαίο ότι σε μία τόσο μεγάλο και ιστορικό σύλλογο όπως η Γιουνάιτεντ, ο Σερ Αλεξ πήρε το περιβραχιόνιο από τον Αγγλο και το παρέδωσε στον Σέρβο. Ε, κάτι θα ήξερε ο ''γέρος'' για να το κάνει αυτό. Με το που αποχώρησε από τους ''κόκκινους διάβολους'' η καριέρα του πήρε φθίνουσα πορεία, στην Ιντερ πέρασε και δεν ακούμπησε με αποτέλεσμα στα 34 του να κρεμάσει τα ποδοσφαιρικά του παπούτσια ολοκληρώνοντας μια σπουδαία καριέρα. Άνετα θα μπορούσε να αγωνιστεί 2-3 χρονάκια ακόμη για να φουσκώσει ακόμη περισσότερο τον τραπεζικό του λογαριασμό, αυτός όμως ήξερε ότι οι μεγάλοι παίκτες δεν χρειάζονται να το κάνουν. Ακούς Τζίτζι;
ΣΕΡΧΙΟ ΡΑΜΟΣ: Τον βάζω στην ίδια κατηγορία με τον Βίντιτς. Μπρουτάλ αμυντικός, μεγάλος ηγέτης ενώ είχε κι ένα άλλο χαρακτηριστικό που ο Σέρβος δεν το είχε στο ρεπερτόριο του, το γκολ. Ο Ισπανός κεντρικός αμυντικός έχει 59 γκολ σε 416 συμμετοχές με την Ρεάλ, τρομερό επίτευγμα για έναν οπισθοφύλακα. Σωτήρας ουκ ολίγες φορές για τους Μαδριλένους ο Ράμος, σε άμυνα κι επίθεση. Ακούγεται υπερβολικό, αλλά θεωρώ ότι την κούπα του Τσάμπιονς Λιγκ του 2014 θα έπρεπε να την.. πάρει σπίτι του, καθώς ήταν εκείνος που έστειλε την Ρεάλ στον τελικό με τα 2 γκολ στο Μόναχο αλλά και το γκολ στο τελευταίο λεπτό του τελικού με την Ατλέτικο. Έχει φτάσει στα 34, δεν τού φαίνεται καθόλου όμως, μπορεί πολύ άνετα να αγωνίζεται για πολύ καιρό ακόμη.
ΦΙΛΙΠ ΛΑΜ: Δυσκολεύτηκα να διαλέξω ανάμεσα σε αυτόν, τον Μαρσέλο και τον Πατρίς Εβρά. Διαλέγω τον Γερμανό διότι υπήρξε πράγματι καλύτερος των τριών έστω στις λεπτομέρειες. Για τον Λαμ η πρώτη λέξη που μου έρχεται στο μυαλό είναι αυτή που σκέφτομαι όταν θυμάμαι και τον Τσάμπι Αλόνσο: Αλάνθαστος! Παρακολουθούσα τον Φίλιπ Λαμ και απορούσα για το γεγονός ότι τα έκανε όλα σωστά, παντού! Διότι έπαιζε και παντού: αριστερός μπακ, δεξιός μπακ, κεντρικός αμυντικός ενώ ο Γκουαρντιόλα τον χρησιμοποιούσε στη μεσαία γραμμή! Για χρόνια υπήρξε φυσικός ηγέτης της Μπάγερν Μονάχου, αρχηγός της και ο άνθρωπος που έδινε ηρεμία και σιγουριά σε όποια θέση κι αν αγωνιζόταν. 8 πρωταθλήματα με τους Βαυαρούς κι ένα Τσάμπιονς Λιγκ το οποίο σήκωσε ο ίδιος...
ΑΝΤΡΕΑ ΠΙΡΛΟ: Πολλοί παίκτες θα μπορούσαν να βρεθούν στη δυάδα της μεσαίας γραμμής. Καταλήγω κατ' αρχάς στον Αντρέα Πίρλο ο οποίος όσο μεγάλωνε, τόσο καλύτερος παίκτης γινόταν, σαν το παλιό καλό κρασί. Ο Ιταλός μαέστρος κόσμησε με τη παρουσία του τα γήπεδα της Σεριε Α φορώντας τις φανέλες και των τριών κορυφαίων ομάδων της χώρας (Ιντερ, Μίλαν, Γιουβέντους) από τις οποίες κανείς δεν έχει να πει κακή κουβέντα γι αυτόν. Υπόδειγμα ποδοσφαιριστή σε αγωνιστικό χώρο κι εκτός αυτού. Τίτλοι με το τσουβάλι, 6 πρωταθλήματα Ιταλίας, 2 Τσάμπιονς Λιγκ, 1 Παγκόσμιο Κύπελλο, βασικός κι αναντικατάστατος σε κάθε του ομάδα. Λάθος, όχι σε κάθε. Αυτό διότι το 2011 ο εξαιρετικός τεχνικός κατά τα άλλα, Μαξ Αλέγκρι τον θεωρούσε... περιττό για την νέα Μίλαν που ήθελε να φτιάξει, αφήνοντάς τον να πάει στη Γιουβέντους θεωρώντας μεγάλο ηλικιακά κι ότι αργούσε το παιχνίδι της ομάδας. Είμαι σίγουρος ότι για ένα από τα πράγματα που έχει μετανοιώσει στη ζωή του ο Αλέκγρι είναι κι αυτό! Η μοίρα τα έφερε έτσι ώστε οι δυο τους να ξανασυναντηθούν στη Γιουβέντους όπου ο Αλέγκρι... ξεκινούσε την ενδεκάδα από τον Πίρλο.
ΑΝΤΡΕΣ ΙΝΙΕΣΤΑ: Καταλήγω στον Ινιέστα για τον δεύτερο μέσο, στην ίδια κατηγορία βάζω Τσάβι, Λάμπαρντ, Μόντριτς και Τσάμπι Αλόνσο. Προτίμησα τον Καταλανό, πολύ απλά διότι οι υπόλοιποι μού θυμίζουν περισσότερο τον Πίρλο και θέλω κάποιον που να ''δεκαρίζει'' δίπλα του. Όχι ότι ο Λάμπαρντ δεν έπαιζε στην ίδια ακριβώς θέση, τον θεωρώ όμως ελάχιστα χειρότερο από τον Αντρές. Για χρόνια μαζί με τον Τσάβι έκοβαν κι έραβαν στο κέντρο της Μπαρτσελόνα κατακτώντας... όλα τα τρόπαια που υπάρχουν. Αμέτρητες ασίστ, αρκετά γκολ για έναν παίκτη που μπορεί να μην φαινόταν πολύ στον αγωνιστικό χώρο, αλλά η απουσία του ήταν εμφανέστατη όταν έλειπε. Χωρίς αυτόν μπορεί η Μπάρτσα να μην πετύχαινε όσα πέτυχε. Απόλυτος πρωταγωνιστής της εθνικής Ισπανίας στο Μουντιάλ του 2010 όπου πέτυχε το γκολ του τροπαίου στον τελικό με την Ολλανδία στην παράταση.
ΚΡΙΣΤΙΑΝΟ ΡΟΝΑΛΝΤΟ: Ένας από τους κορυφαίους που πάτησαν το χορτάρι, οι 5 χρυσές μπάλες το αποδεικνύουν. Ο Ρονάλντο βρίσκεται στο 35ο έτος της ηλικίας του, ωστόσο συνεχίζει να πρωταγωνιστεί στα ποδοσφαιρικά δρώμενα και φαίνεται ότι δεν θα σταματήσει άμεσα. Έχει παίξει σε τρεις από τις πιο ιστορικές ομάδες του πλανήτη με τις οποίες έχει γράψει ιστορία. Τι να πρωτοθυμηθεί κανείς: η εξέλιξη του με τον Σερ Αλεξ καθοδηγητή και αναμορφωτή του, την εκτόξευση στη Ρεάλ των 4 Τσάμπιονς Λιγκ, ή την συνέχιση της αυτοκρατορίας του στο Τορίνο... Δεν σταματάει πουθενά ο CR7 κι εμείς συνεχίζουμε να τον απολαμβάνουμε.
ΛΙΟΝΕΛ ΜΕΣΙ: O καλύτερος παίκτης που έχω δει με τα μάτια μου, μπορεί και ο καλύτερος ever. Ο Λιονέλ Μέσι έχει κατακτήσει τα πάντα εκτός από αυτό που όλοι του προσάπτουν για να τον μειώσουν, λέγοντας ότι δεν μπορεί να θεωρείται ο καλύτερος ενώ δεν το έχει κερδίσει. Ο λόγος για το Παγκόσμιο Κύπελλο, για το οποίο όσο κι αν έχει μοχθήσει, δεν τα έχει καταφέρει με την εθνική ομάδα της Αργεντινής. Σαφώς η έλλειψη αυτού του τροπαίου δεν μειώνει την απίστευτη ποιότητα του και τον τίτλου του κορυφαίου. Κι αυτός ένας συλλέκτης τίτλων με μία μόνο ομάδα όμως, την αγαπημένη του Μπαρτσελόνα.
ΖΛΑΤΑΝ ΙΜΠΡΑΙΜΟΒΙΤΣ: Ο ορισμός του σέντερ φορ. Ο Σουηδός με Βοσνιακές ρίζες επιεθετικός, αποτελεί έναν ''μύθο'' του ποδοσφαιρικού γίγνεσθαι. Και με τα αγωνιστικά του επιτεύγματα αλλά και με τον εκρηκτικό του χαρακτήρα, ο οποίος όμως ποτέ δεν τον έκανε να παρεκκλίνει από τον επαγγελματισμό του. Σπουδαία καριέρα σε Αγιαξ, Γιουβέντους, Μίλαν, Ιντερ, Μπαρτσελόνα, ΠΣΖ και Μάντσεστερ Γιουνάτεντ με τις οποίες έκανε πράγματα και θαύματα παίρνοντας πάμπολλους τίτλους αλλά και ατομικές διακρίσεις. Χαρακτηριστικό το γεγονός ότι στα 38 του η Μίλαν τον παρακαλούσε να αγωνιστεί και να τη βοηθήσει για ένα ακόμη χρόνο. Δεν θα μπορούσα να μην τον βάλω στη λίστα, τον θεωρώ άλλωστε μέσα στη 5αδα των καλύτερων σέντερ φορ της τελευταίας δεκαετίας.
ΤΙΕΡΙ ΑΝΡΙ: Ο ''θρύλος'' της αγαπημένης μου ομάδας δεν θα μπορούσε να μην βρίσκεται σε περίοπτη θέση. Ο άνθρωπος που συνέδεσε το όνομα του με την Αρσεναλ και το αντίστροφο, και που σήκωνε το ''Χάιμπουρι'', το ιστορικό πρώην γήπεδο των ''κανονιέρηδων'' στο πόδι. Παραλίγο να πάρει μόνος του το Τσάμπιονς Λιγκ του 2006, με την αποβολή του Λέμαν να τού το στερεί. Τεράστιος επιθετικός με 226 γκολ στο ενεργητικό του με τους Gunners κι άλλα 109 με τις υπόλοιπες ομάδες που αγωνίστηκε. Εκτός από όλους τους εγχώριους τίτλους που έχει κατακτήσει, στην κατοχή του έχει και το τρόπαιο από την κορυφαία διασυλλογική διοργάνωση με την Μπαρτσελόνα, το λόγο ακριβώς για τον οποίο μετακόμισε εκεί.
ΙΚΕΡ ΚΑΣΙΓΙΑΣ: Ο ''άγιος'' Ικερ δεν θα μπορούσε να λείπει από την θέση του τερματοφύλακα. Τον θεωρώ καλύτερο από τον Τζιανλουίτζι Μπουφόν, πιο σταθερό, αφήστε που η απόφαση του Ιταλού να συνεχίσει για ακόμη ένα χρόνο μόνο λύπηση μπορεί να φέρει για το πρόσωπό του. Φτάνει πια ρε Τζίτζι.. Ο Κασίγιας, λοιπόν, αποτελούσε τον φύλακα -άγγελο των Μαδριλένων. Θυμάμαι την εποχή των ''γκαλάκτικος'' όταν ο Φλορεντίνο Πέρεθ σκορπούσε τα χρήματα σαν να ήταν χαρτοπετσέτες, φέρνοντας στο ''Σαντιάγο Μπερναμπέου'' όλη την αφρόκρεμα εκείνης της εποχής. Ρονάλντο, Μπέκαμ, ΜακΜάναμαν, Ζιντάν, Μακελελέ, Φίγκο, Όουεν είναι μερικά από τα ονόματα που δέσποζαν στην ενδεκάδα της Ρεάλ εκείνη την εποχή. Βλέπετε κάποιον αμυντικό; Αλλά και στην πιο σύγχρονη εποχή, και πάλι ο Πέρεθ αγόραζε παίκτες κλάσης μόνο από τη μέση και μπροστά. Κριστιάνο, Μπέιλ, Κακά, Μπενζεμά, Χάμες Ροντρίγκες, Ισκο, Μόντριτς, Κρόος, Αζάρ... Όλοι τους ειναι μεσοεπιθετικοί! Ετσι, ο ''san Iker'' αναγκαζόταν μόνος του να βγάζει τα κάστανα από τη φωτιά και το έκανε ουκ ολίγες οι φορές σώζοντας την Ρεάλ από παραβίαση της εστίας της. Ένας Σέρχιο Ράμος δεν φέρνει την άνοιξη, άλλωστε τα χρόνια του Κασίγιας ο Ράμος δεν ήταν καν βασικός. Αρχηγός και μεγάλος ηγέτης των ''μερένχες''.
ΝΤΑΝΙ ΑΛΒΕΣ: Στα χρόνια της ηγεμονίας της Μπαρτσελόνα με τον Πεπ Γκουαρντιόλα, ο Βραζιλιάνος δεξιός μπακ υπήρξε βασικό κι αναντικατάστατο μέλος. Ο Αλβες δεν ήταν απλά ένα μπακ αφού η δεξιά πλευρά αποτελούσε... κτήμα του. Το γεγονός ότι η Μπαρτσελόνα έπαιζε χωρίς... δεξί εξτρέμ τα λέει όλα (ο Πέδρο ήταν καθαρός επιθετικός). Πολλές ασίστ, πολλά γκολ από έναν αμυντικό που υπήρξε ζωντανός legend της Μπάρτσα κατακτώντας μαζί της 6 πρωταθλήματα, 4 κύπελλα Ισπανίας αλλά και 3 Τσάμπιονς Λιγκ, για να μην βάλουμε στο ζύγι και τους άλλους τίτλους που έχει κατακτήσει με Σεβίλλη, Γιουβέντους και ΠΣΖ. Αν μη τι άλλο, αποτελεί έναν συλλέκτη
τίτλων. Κομβικός και για την εθνική του ομάδα με την οποία έχει κερδίσει 2 Κύπελλα Αμερικής αλλά και 2 Confederations.
ΝΕΜΑΝΙΑ ΒΙΝΤΙΤΣ: Αμφιλεγόμενη επιλογή για κάποιους, προφανής θα αντιτείνω εγώ. Λάτρευα να τον μισώ, παρακαλούσα να βρεθεί κάποιος να τον ''τελειώσει'' ποδοσφαιρικά, δεν παύει όμως να είναι ένας από τους καλύτερους κεντρικούς αμυντικούς που έχουμε δει. Μεγάλος ηγέτης στην άμυνα της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ την εποχή που ο Σερ Αλεξ Φεργκιουσον... διέλυε τα πάντα στο διάβα του. Σκληρό αμυντικό δίδυμο με τον επίσης εξαιρετικό Ριο Φέρντιναντ, όμως ο Σέρβος ήταν κλάσεις ανώτερος. Δεν είναι τυχαίο ότι σε μία τόσο μεγάλο και ιστορικό σύλλογο όπως η Γιουνάιτεντ, ο Σερ Αλεξ πήρε το περιβραχιόνιο από τον Αγγλο και το παρέδωσε στον Σέρβο. Ε, κάτι θα ήξερε ο ''γέρος'' για να το κάνει αυτό. Με το που αποχώρησε από τους ''κόκκινους διάβολους'' η καριέρα του πήρε φθίνουσα πορεία, στην Ιντερ πέρασε και δεν ακούμπησε με αποτέλεσμα στα 34 του να κρεμάσει τα ποδοσφαιρικά του παπούτσια ολοκληρώνοντας μια σπουδαία καριέρα. Άνετα θα μπορούσε να αγωνιστεί 2-3 χρονάκια ακόμη για να φουσκώσει ακόμη περισσότερο τον τραπεζικό του λογαριασμό, αυτός όμως ήξερε ότι οι μεγάλοι παίκτες δεν χρειάζονται να το κάνουν. Ακούς Τζίτζι;
ΣΕΡΧΙΟ ΡΑΜΟΣ: Τον βάζω στην ίδια κατηγορία με τον Βίντιτς. Μπρουτάλ αμυντικός, μεγάλος ηγέτης ενώ είχε κι ένα άλλο χαρακτηριστικό που ο Σέρβος δεν το είχε στο ρεπερτόριο του, το γκολ. Ο Ισπανός κεντρικός αμυντικός έχει 59 γκολ σε 416 συμμετοχές με την Ρεάλ, τρομερό επίτευγμα για έναν οπισθοφύλακα. Σωτήρας ουκ ολίγες φορές για τους Μαδριλένους ο Ράμος, σε άμυνα κι επίθεση. Ακούγεται υπερβολικό, αλλά θεωρώ ότι την κούπα του Τσάμπιονς Λιγκ του 2014 θα έπρεπε να την.. πάρει σπίτι του, καθώς ήταν εκείνος που έστειλε την Ρεάλ στον τελικό με τα 2 γκολ στο Μόναχο αλλά και το γκολ στο τελευταίο λεπτό του τελικού με την Ατλέτικο. Έχει φτάσει στα 34, δεν τού φαίνεται καθόλου όμως, μπορεί πολύ άνετα να αγωνίζεται για πολύ καιρό ακόμη.
ΦΙΛΙΠ ΛΑΜ: Δυσκολεύτηκα να διαλέξω ανάμεσα σε αυτόν, τον Μαρσέλο και τον Πατρίς Εβρά. Διαλέγω τον Γερμανό διότι υπήρξε πράγματι καλύτερος των τριών έστω στις λεπτομέρειες. Για τον Λαμ η πρώτη λέξη που μου έρχεται στο μυαλό είναι αυτή που σκέφτομαι όταν θυμάμαι και τον Τσάμπι Αλόνσο: Αλάνθαστος! Παρακολουθούσα τον Φίλιπ Λαμ και απορούσα για το γεγονός ότι τα έκανε όλα σωστά, παντού! Διότι έπαιζε και παντού: αριστερός μπακ, δεξιός μπακ, κεντρικός αμυντικός ενώ ο Γκουαρντιόλα τον χρησιμοποιούσε στη μεσαία γραμμή! Για χρόνια υπήρξε φυσικός ηγέτης της Μπάγερν Μονάχου, αρχηγός της και ο άνθρωπος που έδινε ηρεμία και σιγουριά σε όποια θέση κι αν αγωνιζόταν. 8 πρωταθλήματα με τους Βαυαρούς κι ένα Τσάμπιονς Λιγκ το οποίο σήκωσε ο ίδιος...
ΑΝΤΡΕΑ ΠΙΡΛΟ: Πολλοί παίκτες θα μπορούσαν να βρεθούν στη δυάδα της μεσαίας γραμμής. Καταλήγω κατ' αρχάς στον Αντρέα Πίρλο ο οποίος όσο μεγάλωνε, τόσο καλύτερος παίκτης γινόταν, σαν το παλιό καλό κρασί. Ο Ιταλός μαέστρος κόσμησε με τη παρουσία του τα γήπεδα της Σεριε Α φορώντας τις φανέλες και των τριών κορυφαίων ομάδων της χώρας (Ιντερ, Μίλαν, Γιουβέντους) από τις οποίες κανείς δεν έχει να πει κακή κουβέντα γι αυτόν. Υπόδειγμα ποδοσφαιριστή σε αγωνιστικό χώρο κι εκτός αυτού. Τίτλοι με το τσουβάλι, 6 πρωταθλήματα Ιταλίας, 2 Τσάμπιονς Λιγκ, 1 Παγκόσμιο Κύπελλο, βασικός κι αναντικατάστατος σε κάθε του ομάδα. Λάθος, όχι σε κάθε. Αυτό διότι το 2011 ο εξαιρετικός τεχνικός κατά τα άλλα, Μαξ Αλέγκρι τον θεωρούσε... περιττό για την νέα Μίλαν που ήθελε να φτιάξει, αφήνοντάς τον να πάει στη Γιουβέντους θεωρώντας μεγάλο ηλικιακά κι ότι αργούσε το παιχνίδι της ομάδας. Είμαι σίγουρος ότι για ένα από τα πράγματα που έχει μετανοιώσει στη ζωή του ο Αλέκγρι είναι κι αυτό! Η μοίρα τα έφερε έτσι ώστε οι δυο τους να ξανασυναντηθούν στη Γιουβέντους όπου ο Αλέγκρι... ξεκινούσε την ενδεκάδα από τον Πίρλο.
ΑΝΤΡΕΣ ΙΝΙΕΣΤΑ: Καταλήγω στον Ινιέστα για τον δεύτερο μέσο, στην ίδια κατηγορία βάζω Τσάβι, Λάμπαρντ, Μόντριτς και Τσάμπι Αλόνσο. Προτίμησα τον Καταλανό, πολύ απλά διότι οι υπόλοιποι μού θυμίζουν περισσότερο τον Πίρλο και θέλω κάποιον που να ''δεκαρίζει'' δίπλα του. Όχι ότι ο Λάμπαρντ δεν έπαιζε στην ίδια ακριβώς θέση, τον θεωρώ όμως ελάχιστα χειρότερο από τον Αντρές. Για χρόνια μαζί με τον Τσάβι έκοβαν κι έραβαν στο κέντρο της Μπαρτσελόνα κατακτώντας... όλα τα τρόπαια που υπάρχουν. Αμέτρητες ασίστ, αρκετά γκολ για έναν παίκτη που μπορεί να μην φαινόταν πολύ στον αγωνιστικό χώρο, αλλά η απουσία του ήταν εμφανέστατη όταν έλειπε. Χωρίς αυτόν μπορεί η Μπάρτσα να μην πετύχαινε όσα πέτυχε. Απόλυτος πρωταγωνιστής της εθνικής Ισπανίας στο Μουντιάλ του 2010 όπου πέτυχε το γκολ του τροπαίου στον τελικό με την Ολλανδία στην παράταση.
ΚΡΙΣΤΙΑΝΟ ΡΟΝΑΛΝΤΟ: Ένας από τους κορυφαίους που πάτησαν το χορτάρι, οι 5 χρυσές μπάλες το αποδεικνύουν. Ο Ρονάλντο βρίσκεται στο 35ο έτος της ηλικίας του, ωστόσο συνεχίζει να πρωταγωνιστεί στα ποδοσφαιρικά δρώμενα και φαίνεται ότι δεν θα σταματήσει άμεσα. Έχει παίξει σε τρεις από τις πιο ιστορικές ομάδες του πλανήτη με τις οποίες έχει γράψει ιστορία. Τι να πρωτοθυμηθεί κανείς: η εξέλιξη του με τον Σερ Αλεξ καθοδηγητή και αναμορφωτή του, την εκτόξευση στη Ρεάλ των 4 Τσάμπιονς Λιγκ, ή την συνέχιση της αυτοκρατορίας του στο Τορίνο... Δεν σταματάει πουθενά ο CR7 κι εμείς συνεχίζουμε να τον απολαμβάνουμε.
ΛΙΟΝΕΛ ΜΕΣΙ: O καλύτερος παίκτης που έχω δει με τα μάτια μου, μπορεί και ο καλύτερος ever. Ο Λιονέλ Μέσι έχει κατακτήσει τα πάντα εκτός από αυτό που όλοι του προσάπτουν για να τον μειώσουν, λέγοντας ότι δεν μπορεί να θεωρείται ο καλύτερος ενώ δεν το έχει κερδίσει. Ο λόγος για το Παγκόσμιο Κύπελλο, για το οποίο όσο κι αν έχει μοχθήσει, δεν τα έχει καταφέρει με την εθνική ομάδα της Αργεντινής. Σαφώς η έλλειψη αυτού του τροπαίου δεν μειώνει την απίστευτη ποιότητα του και τον τίτλου του κορυφαίου. Κι αυτός ένας συλλέκτης τίτλων με μία μόνο ομάδα όμως, την αγαπημένη του Μπαρτσελόνα.
ΖΛΑΤΑΝ ΙΜΠΡΑΙΜΟΒΙΤΣ: Ο ορισμός του σέντερ φορ. Ο Σουηδός με Βοσνιακές ρίζες επιεθετικός, αποτελεί έναν ''μύθο'' του ποδοσφαιρικού γίγνεσθαι. Και με τα αγωνιστικά του επιτεύγματα αλλά και με τον εκρηκτικό του χαρακτήρα, ο οποίος όμως ποτέ δεν τον έκανε να παρεκκλίνει από τον επαγγελματισμό του. Σπουδαία καριέρα σε Αγιαξ, Γιουβέντους, Μίλαν, Ιντερ, Μπαρτσελόνα, ΠΣΖ και Μάντσεστερ Γιουνάτεντ με τις οποίες έκανε πράγματα και θαύματα παίρνοντας πάμπολλους τίτλους αλλά και ατομικές διακρίσεις. Χαρακτηριστικό το γεγονός ότι στα 38 του η Μίλαν τον παρακαλούσε να αγωνιστεί και να τη βοηθήσει για ένα ακόμη χρόνο. Δεν θα μπορούσα να μην τον βάλω στη λίστα, τον θεωρώ άλλωστε μέσα στη 5αδα των καλύτερων σέντερ φορ της τελευταίας δεκαετίας.
ΤΙΕΡΙ ΑΝΡΙ: Ο ''θρύλος'' της αγαπημένης μου ομάδας δεν θα μπορούσε να μην βρίσκεται σε περίοπτη θέση. Ο άνθρωπος που συνέδεσε το όνομα του με την Αρσεναλ και το αντίστροφο, και που σήκωνε το ''Χάιμπουρι'', το ιστορικό πρώην γήπεδο των ''κανονιέρηδων'' στο πόδι. Παραλίγο να πάρει μόνος του το Τσάμπιονς Λιγκ του 2006, με την αποβολή του Λέμαν να τού το στερεί. Τεράστιος επιθετικός με 226 γκολ στο ενεργητικό του με τους Gunners κι άλλα 109 με τις υπόλοιπες ομάδες που αγωνίστηκε. Εκτός από όλους τους εγχώριους τίτλους που έχει κατακτήσει, στην κατοχή του έχει και το τρόπαιο από την κορυφαία διασυλλογική διοργάνωση με την Μπαρτσελόνα, το λόγο ακριβώς για τον οποίο μετακόμισε εκεί.
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου