Γράφει ο Μαρίνος Σκούρτης
*Το μίνι ανεκδοτάκι που θυμηθήκαμε κατά τη διάρκεια της καραντίνας είναι το ''κάθισα στο σπίτι μαζί με τους γονείς μου, καλοί άνθρωποι είναι τελικά''. Αντίστοιχα στις ''θέσεις'' των γονέων μπαίνουν η γυναίκα και τα παιδιά.
*Αυτό που μπορούμε να πούμε, πάντως, είναι ότι έχει μεγάλη δόση αλήθειας και πραγματικότητας η παραπάνω φράση.
*Αν τα βάλουμε κάτω, το μεγαλύτερο ποσοστό των ανθρώπων θεωρούν το σπίτι τους απλά ως ένα καταφύγιο της αποκατάστασης και της ξεκούρασης τους. Και ποιος δεν έχει ξεστομίσει τις φράσεις ''πάω στο σπίτι για να με δει κι αυτό λίγο'' ή ''πάω σπίτι γιατί με περιμένει το κρεβάτι μου''.
*Πράγματι, το σπίτι προσφέρει την ηρεμία και την γαλήνη, έννοιες απαραίτητες για το ανθρώπινο είδος. Ακόμη και για αυτούς που το σπίτι το είχαν μόνο για τον βραδινό τους ύπνο.
*Δεν αναφέρομαι βεβαίως στους λεγόμενους ''σπιτόγατους'', στην κατηγορία την οποία ανήκει και ο γράφων. Εμείς ζούμε και... αναπνέουμε για το σπίτι. Είναι ο χώρος ξεκούρασης, ηρεμίας, έμπνευσης και πολλών άλλων δραστηριοτήτων μας.
*Ειλικρινά, δεν μπορώ να καταλάβω όμως όλο αυτό το στρες και τον εκνευρισμό που έφερε η καραντίνα σε πολλούς συνανθρώπους μας. Η εικόνα του ανθρώπου που έχει σιχαθεί το σπίτι του και που περιμένει πώς και πώς την άρση των μέτρων έτσι ώστε να μπορέσει ξανά να ανασάνει από την ''ασφυξία'' του σπιτιού.
*Από τη μία βέβαια τούς καταλαβαίνω. Δεν μπορείς από την μία στιγμή στην άλλη να αλλάξεις την ιδιοσυγκρασία σου και τις συνήθειες σου. Δύσκολο είναι, για παράδειγμα, για έναν τύπο που περνάει όλη τη καθημερινότητα του εκτός οικίας, είτε λόγω εργασίας είτε διασκέδασης, να τον κλείσεις μέσα, ακόμη και λόγω πανδημίας θα τού το κακοφανεί.
*Αδυνατώ από την άλλη όμως, να τους βλέπω να τρελαίνονται και να βγάζουν τον εκνευρισμό τους στους οικείους του, στην οικογένεια τους, στους γονείς τους, μόνο και μόνο γιατί δεν μπορούν να βγουν έξω. Γι' αυτούς, ο παγκόσμιος συναγερμός και το σοκ του φονικού ιού δεν λέει τίποτα.
*Και καταλήγω στην ερώτηση του εκατομμυρίου: Αγαπάμε τελικά το σπίτι μας; Μία ερώτηση που έχει ευρύτερη έννοια. Διότι μέσα σε αυτή την ερώτηση περιλαμβάνεται και η σύντροφός μας, η γυναίκα μας, τα παιδιά μας, οι γονείς μας, τα αδέρφια μας, όλοι...
*Το σπίτι είναι η ζωή μας. Κανένα μπαρ, κανένα εστιατόριο, καμία πλατεία και καμία δουλειά δεν μπορεί να το αντικαταστήσει. Διότι ξέρουμε πολύ καλά όλοι μας ότι όταν τα φώτα σβήσουν, η φασαρία κοπάσει και το σώμα φτάσει στα όρια του, σε αυτό επιστρέφουμε κι από αυτό ζητάμε την ψυχική μας ηρεμία και το γέμισμα των μπαταριών μας.
Υ.Γ: Ένα άλλο ερώτημα που τίθεται από όλους μας τον τελευταίο καιρό είναι το αν θα βγούμε καλύτεροι άνθρωποι μετά την πανδημία. Δεν ξέρω την απάντηση, ξέρω όμως ότι θα βγούμε πιο δυνατοί. Ψυχικά και πνευματικά. Διότι θα είναι η καταστροφή του ανθρώπινου είδους εάν αυτή η πανδημία δεν δυναμώσει την ψυχή μας.
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου